Hepsi varken baharımda, yazımda;
Kışın bir burukluk kaldı ağzımda,
Seneler senesi oysa gözümde
Cihana eşitti dost bildiklerim.

Nerede o sözlere kandığım günler?
Her gülen yüzü dost sandığım günler;
Acıdan kahrolup yandığım günler
Ta canıma yetti dost bildiklerim.

Meydana çıkalı asıl çehreler
Aydınlanmaz oldu artık geceler
Yalanlar tükendi, indi maskeler
Birer birer bitti dost bildiklerim.

Korkar oldum bana “dostum” diyenden
Yoksa yok olandan,varsa yiyenden
Ne onlardan eser kaldı ne benden
Beni benden etti dost bildiklerim.

Yürğimden kopup gelen göz yaşlarım karıştı bir başına yağmura defalarca. Omuzun yerine ıslak camlara yasladım başımı. Sen ise sadece yoktun… Bu aşk degildi, ızdıraptı… Belki de aşk… Ama ben artık aşkı dinlemek değil, aşkı yaşamak istiyordum.

Bazen ılık esen bir rüzgardın saçlarımı okşayan. Bazen bir telefon kadar yakın, ama aslında çok uzaktın… Sen sadece yoktun, sadece yok… Ben ise artık ardınca acı bir tebessümle gülümsemek istiyorum, adın geldiğinde aklıma… Ve senin için akan gözyaşlarımı geri istiyorum karanlık gecelerimden. Bir de seni özleyerek gecen günlerimi ve hayallerimi ver bana ! Uzatıyorum işte aşkını. Yüreğime seni taşıdığımdan bu yana, sen sadece aşkı anlattın bana. Ben ise artık aşkı yaşamak istiyorum gözbebeklerinde.

Bir başına yaşanan yalnızlıklardan artakalan cam kırıklarını topla yüreğimden, çünkü taşınıyorum kimsesizliğinden… Bugünü sensiz yaşamak aşksa, seni seninle yaşayacağım yarınlara kaldırıyorum aşkı… Çünkü ben artık aşkı dinlemek değil, aşkı yaşamak istiyorum… Biliyor musun? Seni kalbimde taşıyalı garip bir boşluk var içimde, sadece bir boşluk. Tıpkı yokluğun gibi… Ne acı, ne sızı ne de bir damla gözyaşı… Hepsi tükendi… Sensiz yaşattığın aşkın gibi…

Hislerinin acıdan hissizleştiği oldu mu senin hiç? Hissizim… Hissetmiyorum. Sadece yokluğunu yaşıyorum! Kapı çalındığında gelenin sen olmadığından eminim. Telefon çaldığında sen aramıyorsun kesin. Çünkü sen sadece yoktun bu aşkta. Sadece yok! Yokluğunda bulmuştum seni, yokluğunda kaybettim… Sen kimsesizliğimden taşınalı beri, yüreğimde bir aşk türküsü söylenmekte. Aşk şarkıları dinlemekten yorgunum. Yorgunum çünkü, yoktuk ikimizde aslında birbirimiz için, aşktan korkan iki aşk kaçkınıydık. Aşkın orta yerine düştük kavrulduk… Oysa ki yoktuk…

Bir yağmurlu gecede geçerse adım aklından… İçindeki boşlukta bir garip sızı duyarsan… Seni aramayışımdan, sormayışımdan seni unuttuğum sonucunu çıkartma sakın. Ben sadece artık aşkı dinlemek değil, aşkı yaşamak istiyorum… İşte bu yüzden… Gidiyorum!…

Sensiz olamam ayrı kalamam
Sensiz bir hayattan bir tat alamam

Kırılır kalbim yıkılır dünyam
Senin yerine bir aşk bulamam

Bırakma beni bırakma beni
Sensiz yaşayamam bırakma beni
Anla halimden tut ellerimi
Gitme ne olursun bırakma beni

Bırakma beni bırakma beni
Sensiz yaşayamam bırakma beni
Anla halimden tut ellerimi
Gitme yalvarırım bırakma beni

Sensin tek arzum en güçlü duygum
Yaşamak hevesim sevmek umudum
Sen bende bensin
Hayat verensin sevgilim
Her şeyim hasretim sensin

Sen bende bensin ömür verensin
Sevgilim her şeyim
Hasretim sensin

Bırakma beni
Bırakma beni
Sensiz yaşayamam
Bırakma beni
Anla halimden tut ellerimi
Gitme ne olursun
Bırakma beni

Yalnız adam bu isteği görmüş, “olmaz alamam, git başımdan” der gibi kuşu kovalamış, sonra da kendi kendine söylenmiş; “Hıh, camı tıkırdatmakla kendisini içeri alacağımı mı sanıyor acaba..?”

Gecenin ilerleyen saatlerinde canı sıkılmış, rüzgar ve soğuk arttıkça yalnız adamı daha başka düşünceler sarmış, kırlangıcın arkadaşlığını geri tepmekten biraz pişmanlık duymuş…

“Keşke kuşu içeri alsaydım. Ona biraz yiyecek verirdim. Minik kuş oradan oraya uçar, neşeli sesler çıkartır, cıvıldar, yalnızlığımı paylaşırdı.” demiş.

Ertesi sabah ilk iş pencereyi açıp, etrafına bakınmış adam, belki kırlangıç oralarda bir yerlerde olabilir diye düşünmüş. Ama görememiş zavallı kırlangıcı…

Uzun kış geçmiş, yine yaz gelmiş… Etrafta kırlangıçlar, cıvıldıyarak uçmaya başlayınca; yalnız adam, heyecanla camını sonuna kadar açıp kuşu beklemiş… Ama hiç gelen olmamış.Onun hevesle havada uçan kuşlara baktığını gören komşusu hikayeyi öğrenince hafif buruk bir sesle: “Sevgili komşum, anlaşılan sen kırlangıçların sadece 6 aylık bir ömürleri oduğunu bilmiyordun?” demiş. Bunu işiten yalnız adam çok üzülmüş ama üzülmek için de artık geç kaldığını anlamış…

Dikkatli olun… Farkında olun… Kendinize bir sorun… Acaba, siz kaç kırlangıç kovaladınız?

Hiç geri çevirmediniz mi bugüne kadar size sunulan bir dostluğu?

Hayatta bazı fırsatlar vardır ki, sadece birkez karşımıza çıkar, değerini bilemezsek kaçıp giderler. Ve asla geri gelmezler…

Arkadaş senin ağladığını görmez
Dostunun omuzu ise senin gözyaşlarınla ıslanır

Arkadaş davetine katılınca bir paket hediye ile gelir
Dost sana yardım etmek için erken gelir; toparlanman için geç gider

Arkadaş, onu o yattıktan sonra ararsan rahatsız olur
Dost neden bu kadar geciktiğini sorar, derdini anlatmak için

Arkadaş bir kavgadan sonra her şeyin bittiğini düşünür
Dost ise tekrar arar

Arkadaş senin daima onun arkanda olmanı ister
Dost ise her zaman senin arkandadır

Arkadaş zaaflarınızı öğrenir ve onları kullanabilir
Dost zevklerinizi öğrenir ve onlara hitap eder

Arkadaş zayıflıklarınızı bilirse başınıza kakar
Dost zayıflıklarınızı bilirse örtmeye çalışır

Arkadaş sizi ikinci görmek ister
Dost ikinciniz olmaktan şeref duyar

Arkadaş sıkıntınız olmadığında yanınızdadır
Dost sıkıntınız olduğunda size koşar

Arkadaşlarınıza siz huzur vermeye çalışırsınız
Dostlarınız size huzur vermeye çalışır

Arkadaş bu sayfayı okur ve kapatır
Dost okur ve dostlarına yollar

Saçınızın siyah,kahve,sarı,kızıl olması değildir.Derinizin çok açık yada koyu olması değildir.
Okul notlarınız değildir.Ne kadar akıllı olduğunuz,herkesin size verdiği akıl notu hiç değildir.
Hayat standart testlerini belirlediği kişiliğinizde değildir.
Hayat hangi kukübü tuttuğunuz ya da hangi spor da ne kadar başarılı olduğunuz değildir.
Hayat kağıda dökülmüş hayat hikayeniz ve bu hayat hikayesini kimin kabul ettiğide değildir.

Sizce Hayat Nedir ?